Πώς καθορίζεται κάποιο άτομο; Πώς κάποιες μικρές λέξεις μπορούν να χαρακτηρίσουν τον εαυτό σου, έναν εαυτό που όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει ακόμα ψάχνεις να γνωρίσεις; Είσαι αυτός που νομίζεις; Είσαι αυτός που δείχνεις; Ποιός είσαι τελικά;

Ναι είναι μια από τις πάμπολλες φορές τον χρόνο όπου πολλοί από εμάς, κυρίως εξαιτίας κάποιων περιστάσεων, ξεχνούν ποιοί πραγματικά είναι. Ήταν πλέον η σειρά μου να χάσω αυτό που θα χαρακτήριζα αυτοαναγνώριση. Πολλές ερωτήσεις τριγύριζαν στο μυαλό μου περιμένοντας με μεγάλη αγωνία να απαντηθούν, κι έγω μπροστά από έναν καθρέφτη να αναρωτιέμαι: Ποιός είμαι; Είναι αρκετά αυτά που έχω κάνει στη ζωή μου; Έχω βοηθήσει αρκετά τους γύρω μου; Είναι οι γύρω μου μέσο βοήθειας ή απλά κάποια απαθή βλέμματα;

Έπρεπε επειγόντως να βρω μια λύση σ’αυτό γιατί το μυαλό μου πήγαινε να σπάσει.

Έτσι, πήρα τα πράγματα από την αρχή:

Σε 2 μήνες γίνομαι 23. Αναθεματισμένα χρόνια περνούν ασταμάτητα. Ακόμα θυμάμαι την ξεγνοιασιά του νηπιαγωγείου που φυσικά ποτέ δεν το συμπάθησα, την άνετη ζωή στο δημοτικό όπου ποτέ μου δεν διάβαζα και πάντα ήμουν ο μόνος μαθητής που καθόταν στη γωνία τιμωρημένος, την διευθύντρια που την επισκεπτόμουν συχνά στο γραφείο της(εμ, όχι επειδή ήμουν άταχτος, απλά είχαμε να συζητήσουμε κάποια σοβαρά θέματα πχ πώς έχουν επηρεαστεί τα κέρδη των τραπεζών μετά την είσοδο μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κ.α). Θυμάμαι το χάλια μου γυμνάσιο όπου δεν έχω μάθει τίποτα απολύτως όσον αφορά την εκπαίδευση αλλά έχω μάθει κυρίως πώς φτιάχνεται ενα ηλεκτρονικό αυτοκινητάκι στο μάθημα της τεχνολογίας(μόνο αυτό μου έχει μείνει για να είμαι ειλικρινής), θυμάμαι το χάλια μου λύκειο όπου άρχισα να ανακαλύπτω κάποια δυνατά σημεία που έχω κυρίως στην εκπαίδευση, με τα Νέα Ελληνικά να γίνονται πλέον το αγαπημένο μου μάθημα. Μην φανταστείτε ότι το μάθημα αυτό μου άρεσε εξαιτίας της καθηγήτριας μου, τίποτα δεν έχω μάθει από τους καθηγητές μου. Μόνος έπαιρνα το βιβλίο του σχολείου και διάβαζα τα κείμενα και τα ποιήματα (που κανένας καθηγητής μου δεν μπόρεσε ποτέ να μου εξηγήσει με σαφήνεια) και σε συνδυασμό με τα αμέτρητα λογοτεχνικά βιβλία που έχω διαβάσει κατάλαβα πώς έχω κάποια κλίση προς την εκπαίδευση.

Γι’αυτό και σπούδασα οικονομικά(χαχαχα). Ήξερα πως κάποιο επάγγελμα όπως καθηγητής ή δάσκαλος δεν θα με έβγαζε πουθενά. Έτσι πήρα το ρίσκο και διάλεξα να σπουδάσω αυτό τον κλάδο με την ιδέα ότι όταν τελειώσω θα μπορέσω να βρω πιο εύκολα κάποια δουλειά, πράγμα που τελικά όντως ισχύει μέχρι σήμερα. Κρεμασμένη στο ερμάρι μου είναι η τήβεννος και το (άνοστο) καπέλο που θα φορέσω σε λίγες μέρες στην αποφοίτηση μου. Ναι, επιτέλους έχω τελειώσει! Πέρασαν ΜΟΝΟ 5 χρόνια και τελικα αποφοιτώ με το κεφάλι ψηλά και αμέτρητα ψυχολογικά προβλήματα! Σε μερικούς μήνες με βρίσκω στην Αγγλία για μεταπτυχιακό και μετά με το καλό να μπω κι εγώ στο άνεργο(βέβαια) εργατικό δυναμικό.

Μετά από λίγη ώρα βλεποντας με στον καθρέφτη, σκέφτηκα: Μα σαν να τζαι επήρα το πολλά στην εκπαίδευση, στα σχολεία, πανεπιστήμια κλπ; Έχω τζι άλλα πράματα στη ζωή μου, πιο σημαντικά που τούτα.

Μετά απο αυτή την κυπριακά γραμμένη σκέψη, μου ήρθε στο μυαλό η οικογένεια μου και τα όσα έχουν κάνει για μένα τόσα χρόνια. Οφείλω να ομολογήσω οτι στην περίπτωση μου ισχύει αυτό που λέμε ότι κάποιων ατόμων επηρεάζεται ο χαρακτήρας τους από αυτά που τους μαθαίνουν στην οικογένεια τους. Έμαθα να ζω ταπεινά, να μην ζητώ ποτέ πράγματα τα οποία ξέρω ότι δεν μπορώ να έχω, έμαθα να ζω με αυτά που έχω. Μέχρι σήμερα δεν νιώθω την ανάγκη να έχω περισσότερα από αυτά που έχω, δεν έχω την ανάγκη να μοιάσω σε κανέναν, είμαι αυτό που είμαι, έχω όσα έχω, αναγνωρίζω πως σε αυτό τον κόσμο δεν είμαι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από τους άλλους. Είμαι απλά ο εαυτός μου και σε όποιον δεν αρέσει συγγνώμη..αλλά εχέστηκα!

Και φυσικά, ένας άλλος παράγοντας που με βοηθά να είμαι ακόμα καλά είναι η κοπέλα μου και οι φίλοι μου. Τι να πρωτοσκεφτώ. Τις αμέτρητες φορές που μου έχουν σταθεί όταν τους είχα ανάγκη; Όσα έχουν κάνει για μένα χωρίς καν να τους το ζητήσω; Είναι κάποια πράγματα που είναι απλά εκπληκτική η επιρροή που μπορούν να έχουν σε κάποιο άνθρωπο με το σημαντικότερο να είναι η αγάπη. Η αγάπη που έχω πάρει με έχει βοηθήσει να γίνω ένα καλύτερο άτομο αλλά και να καταπολεμήσω όσες ανασφάλειες έχω για την ζωή αλλά και για πολλά άλλα πράγματα. Χωρίς τη βοήθεια τους ίσως να μην ήμουν εδώ που είμαι τώρα, ίσως να μην πετύχαινα όσα έχω πετύχει στη ζωή μου.

Με βοηθό και πάντα συμπάσχοντα τον Θεό η ζωή μου δεν θα μπορούσε να είναι πιο ολοκληρωμένη. Ακόμα και τις στιγμές που νιώθεις ότι όλα χάνονται και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, καθώς σέρνεσαι στο έδαφος νιώθοντας τον κόσμο να σε σπρώχνει ακόμα πιο κάτω, πάντα ο Θεός σου προσφέρει το χέρι Του περιμένοντας σε να το αρπάξεις και να σε σηκώσει πιο ψηλά από ποτέ. Όσοι βλέπουν τη ζωή μέσα από την πίστη και όχι μέσα από τα ανθρώπινα τους μάτια δεν θα ηττηθούν ποτέ.

Πολλές οι σκέψεις αλλά εξαφανίζονται με τα κατάλληλα μέσα. Μετά από αρκετή ώρα αντανάκλασης μου στον καθρέφτη έχω καταλάβει ότι βλέποντας με στο υλικό εκείνο δεν έβλεπα μόνο μια ανθρώπινη φιγούρα αλλά ένα άτομο με παρελθόν, παρών και μέλλον. Που να τα ξέρει όμως αυτά ο καθρέφτης. Επιφανειακός είναι σαν όλους τους άνθρωπους που κατακρίνουν τους συνανθρώπους τους με αυτό που βλέπουν και όχι γι’αυτό που είναι. Αλλά μην σας ανησυχεί αυτό. Από τη στιγμή που ξέρετε ποιοί είστε ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να σας χαρακτηρίσει παρά μόνο εσείς.

.

Το email του συγγραφέα: antonio@cyprusmania.net