Είναι γενικά παραδεκτό ότι στις μέρες μας η επιπολαιότητα και ο τρόπος που βλέπουν οι περισσότεροι άνθρωποι μια σχέση δημιουργεί ένα αίσθημα ανασφάλειας κυρίως σ’ αυτούς που θέλουν κάτι πιο σοβαρό στη ζωή τους. Το αίσθημα ανασφάλειας προέρχεται από το φόβο μην πληγωθεί κάποιος στη προσπάθεια του να δώσει κατι παραπάνω στον άλλο.

Η ιστορία αρχίζει όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να δημιουργήσουν μια ερωτική σχέση. Στην αρχή είναι όλα όμορφα και ωραία γιατί ο ενθουσιασμός που μας καταβάλλει υπερτερεί κάθε άλλου συναισθήματος. Νιώθουμε ότι πετάμε στα σύννεφα, ότι μας μοιάζουν όλα γιορτινά και ότι δεν βλέπουμε μαύρο πουθενά. Με λίγα λόγια εκφράζοντας τόσο έντονα τα συναισθήματα μας στον άλλο είναι σαν να τον στέλλουμε στα ουράνια, σαν να τον κάνουμε «Θεό». Τι γίνεται όμως όταν περάσει αυτός ο ενθουσιασμός;

Σίγουρα δύο άνθρωποι δεν μπορεί να είναι απολύτως ίδιοι και να συμφωνούν σε όλα. Αναμφίβολα, υπάρχουν πολλά ζευγάρια που δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, ως προς το χαρακτήρα, κι όμως όλα είναι όμορφα κι ωραία στη σχέση τους. Το θέμα είναι τι γίνεται στην αρχή μιας σχέσης δύο διαφορετικών ανθρώπων και πώς βλέπει ο ένας τον άλλο. Αναντίρρητα λοιπόν, η διαφορετικότητα αποτελεί ένα μεγάλο και σημαντικό κεφάλαιο στην πολυδιάστατη κουλτούρα του σύγχρονου κόσμου. Μπορεί κάποιος να μας ενθουσιάσει και να μας μαγνητίσει στην αρχή, αλλά σιγά σιγά βλέπουμε ότι δεν μπορούμε να συνδεθούμε με αυτή τη διαφορετικότητα. Το μυστικό μιας σχέσης είναι πώς να συνδεθείς με τη διαφορετικότητα του άλλου και να βοηθήσεις αυτή η μίξη των διαφορετικών ανθρώπων να γίνει κάτι ομορφότερο.

Είναι πασιφανές λοιπόν ότι μετά το στάδιο του ενθουσιασμού, για μερικούς, έρχεται αυτό της συνήθειας, της ρουτίνας και της βαρεμάρας. Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τον άλλο ως δεδομένο. Τότε γίνεται σαν εργαλείο ο άλλος για μας… Δηλαδή είναι χαρούμενος όταν εμείς θέλουμε να είναι και λυπημένος πάλι όταν εμείς το αποφασίσουμε… Είναι σαν να χρησιμοποιούμε έναν άνθρωπο για να ενθουσιαστούμε. Όπως πίνουμε ένα ποτήρι κρασί ή ουίσκι για να φτιαχτούμε, ακριβώς έτσι μπορούμε να «φτιαχτούμε» με τον άλλο και μετά να τον πετάξουμε στα σκουπίδια, σαν ένα χαρτομάντιλο που λερώθηκε και δεν το χρειαζόμαστε άλλο… Με λίγα λόγια αντί να αξιοποιούμε τον άνθρωπο μας, τον χρησιμοποιούμε.

Γι’ αυτό λοιπόν προτού κάνουμε τον σύντροφο μας «Θεό» καλό θα ήταν να σιγουρευτούμε για τα αισθήματα μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να πληγώνουμε κανέναν τόσο άδικα επειδή απλά βαρεθήκαμε ή δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Η αγάπη είναι αυτή που θα μας δώσει το έναυσμα να συνεχίσουμε και να σιγουρευτούμε για το τι πραγματικά νιώθουμε. Εκείνος που αγαπά είναι εκείνος που ξέρει τι θέλει και δεν έχει ανάγκη να σκεφτεί ή να συγκρίνει.. Όταν η σύγκριση μπαίνει από την πόρτα, δυστυχώς ο έρωτας βγαίνει απ’ το παράθυρο..!