.

Υπήρξαν στιγμές που ήσουν κοντά σε κάποιους, δεν είχες νιώσει ποτέ την μοναξιά..

Τώρα έχεις φύγει, όλοι και όλα είναι μακριά, όσα ήξερες έχουν αλλάξει..

Περιμένεις τη στιγμή που το άγριο, σιδερένιο πουλί θα σε ταξιδεύσει πίσω..

Να δεις τους αγαπημένους σου που με τόση αγάπη σε έχουν ντύσει τόσα χρόνια..

Η ψυχή σου φτερουγίζει, ποιήματα γράφεις..

Η αγωνία της επιστροφής, σε γνώριμα χώματα να πατήσεις, γνωστές αγκαλιές να νιώσεις..

Είναι όλα αληθινά; Ή ένα όνειρο, παιχνίδι του μυαλού σου;

Ακόμα είσαι στο κρύο εκείνο δωμάτιο, η μοναξιά σε τιλύγει..

Γράφεις τούτο το ποίημα και συλλογιέσαι..

Με ακούει κανείς;

Είναι κανείς εκει;

.

Antonio

.