.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήταν μια ηλιόλουστη, βρόχερη μέρα, ένα κρύο πρωινό του Ιούνη.. Τα δέντρα πετούσαν στον ουρανό καθώς τα πουλιά ανθισμένα στην πολύχρωμη γη, εκπέμπαν αρώματα ευωδίας σε ολόκληρη τη Σελήνη. Ανεβαίνοντας τον ανήφορο στο θαλασσινό κατηφορικό βουνό, από μίλια μακριά βλέπω ένα παράξενο ήχο, που με την λάμψη του δεν μπορούσε να μην γίνει αντιληπτός στ’ αυτιά μου.. Αμέσως έτρεξα περπατώντας για να δω τι έχει γίνει…

Πίσω μου αντίκρυσα μια παράξενη σκιά. Δεν ήταν σαν τις άλλες. Είχε σκούρο χρώμα και απλωνόταν στο έδαφος, μπορούσες να περπατήσεις μέσα της. Φοβήθηκα και άρχισα να γελώ κλαίγοντας. Σκέφτηκα: «Κι αν με σκοτώσει; Αν με βιάσει; Αν χέσω πάνω μου;» Προχωρώ χωρίς να κοιτάξω μπροστά μου, αρχίζω να τρέχω, μα τα πόδια μου δεν κινούνται. Κοιτάζω πάνω να δω τι φταίει και δεν κινούνται τα πόδια μου και βλέπω ότι έχουν καρφωθεί στο έδαφος. Αρχίζω να πανικοβάλλομαι και βλέπω από μίλια μακριά τη σκιά να με φτάνει, και να έρχεται ολοένα και πιο μακριά μου…

Ξαφνικά νιώθω μια ανάσα στα μαλλιά μου και μια φωνή να μου ψιθυρίζει φωναχτά: «Που πας; Ποιός είσαι; Γιατί…είσαι χεσμένος;» Με μια κίνηση βάζω τα πόδια μου στο έδαφος και μπορώ ξανά να περπατήσω τρέχοντας. Δεν κοιτάζω μπροστά μου. Φτάνω σε ένα σπιτάκι χτισμένο βαθιά στον ωκεανό. Ανοίγω το παράθυρο και μπαίνω από την σκουριασμένη χρυσή πόρτα. Εκεί αντικρίζω…

.

Συνεχίζεται….