Είμαι σίγουρος ότι η παραπάνω φράση ειπώθηκε από πολλούς από εμάς ή γενικά την ακούσαμε πολλές φορές από τρίτους. Είναι όμως πάντα έτσι τα πράγματα; Είναι καλό να έχουμε πάντα μιαν ελπίδα για οτιδήποτε;

Κατ’ αρχήν, μεταφερόμαστε στο σενάριο μιας διαλυμένης σχέσης όπου ο ένας εκ των δύο συνεχίζει να είναι «κολλημένος» εκεί, ελπίζοντας ότι ο καλός ή η καλή του θα ξαναγυρίσει. Αυτή η περίπτωση όμως δυστυχώς δεν χαρακτηρίζεται ως ελπίδα αλλά ως απελπισία, αφού επιθυμούμε κάτι που δύσκολα πλέον μπορεί να υλοποιηθεί. Δεν λέω ότι δεν συμβαίνει, αλλά στις πλείστες των περιπτώσεων όταν ραγίσει το γυαλί, δύσκολα ξανακολλάει.

Ας αφήσουμε λοιπόν την ελπίδα να πεθάνει πρώτη κι όχι τελευταία, γιατί μέχρι να πεθάνει, συνήθως «πεθαίνουμε» εμείς πρώτοι. Δεν αξίζει πιστεύω να ελπίζουμε σε ανθρώπους! Ο λόγος είναι ότι μπορεί να περιμένουμε από τον άλλο πολύ περισσότερα από αυτά που μπορεί ή θέλει να δώσει σ’ εμάς. Άρα έχοντας αυτή την ελπίδα ή την προσδοκία, στο τέλος μένει σίγουρα μια απογοήτευση.

Αναμφίβολα όμως η ελπίδα για κάτι καλύτερο δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει να υφίσταται. Για μένα η ελπίδα και η πίστη στο Θεό είναι δύο πράγματα συνυφασμένα. Δηλαδή, έχοντας πίστη στο Θεό, η ελπίδα μπορεί πιο εύκολα να υλοποιηθεί σ’ αυτό που επιθυμούμε. Πάλι όμως δεν μπορούμε να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένουμε για παράδειγμα τον «πρίγκιπα» να έρθει να μας κτυπήσει την πόρτα. Για μένα δεν είναι σωστό να λέμε «αν είναι της μοίρας να συμβεί, θα συμβεί». Την μοίρα μας εμείς την καθορίζουμε από μόνοι μας. Αν δεν σηκωθούμε από την πολυθρόνα, αν δεν πάμε στο τάδε εστιατόριο για παράδειγμα την συγκεκριμένη μέρα, τίποτα δεν θα συμβεί. Η μοίρα λοιπόν δεν είναι παρά μια γέφυρα για να φτάσουμε εκεί που πραγματικά επιθυμούμε.

Ας ελπίζουμε λοιπόν ό,τι είναι να γίνεται, να γίνεται μόνο για καλό και ας μην ξεχνάμε ότι το αύριο είναι πάντα μια άλλη μέρα..!