Αναμφισβήτητα διανύουμε μια δύσκολη για την εποχή περίοδο, με πάμπολλα και ποικίλα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε σαν κράτος και κοινωνία. Η φθορά της κυπριακής κοινωνίας εμφανίζεται μέσα από ποικίλες μορφές όπως: η φοροδιαφυγή, η ανευθυνότητα του πολιτικού κόσμου, η μη σωστή λειτουργία του δημοσίου χρήματος, η μη σωστή λειτουργία της δημόσιας υπηρεσίας, η διαφθορά, οι μίζες στο δημόσιο, η χρονοβόρα διαδικασία έκδοσης δικαστικής απόφασης, η αναξιοκρατία, το συνταξιοδοτικό, η ανεργία, η παιδεία, η βία στα γήπεδα και άλλα.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι το θέμα της δημόσιας υπηρεσίας κατέχει μια ιδιάζουσα θέση στο κατάλογο αυτό με τα προβλήματα που μαστιγώνουν την κυπριακή κοινωνία και αιμορραγούν την πολιτεία. Εδώ και αρκετά χρόνια η κυπριακή νοοτροπία στηρίζεται στο προσωπικό όφελος και στο βόλεμα. Οι περισσότεροι νέοι βλέπουν τα δεδομένα που επικρατούν στην αγορά εργασίας, βλέπουν πόση μισθολογική διαφορά υπάρχει (και όχι μόνο) μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, και επιλέγουν πολλές φορές να κάνουν σπουδές με τις οποίες θα μπορέσουν να περάσουν τη πόρτα της δημοσιοϋπαλληλίας.

Αναγνωρίζοντας λοιπόν τα πλεονεκτήματα που παρέχει ο δημόσιος τομέας, επενδύουμε μερικά από τα καλύτερα μας χρόνια για να ενταχθούμε σε μια λίστα αναμονής που θα μας εξασφαλίσει σε κάποια χρόνια ένα κυβερνητικό πόστο και το κτίσιμο μιας καριέρας στο δημόσιο. Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι αυτή η λίστα αναμονής περιοριζόταν στα 5, 10 ή 20 χρόνια, ώσπου και διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα «Σημερινή» για το πόσα χρόνια θέλει ένας καθηγητής, για κάθε κλάδο, να διοριστεί στη μέση εκπαίδευση. Οι εντυπώσεις μου πλήρως απογοητευτικές, αφού όσον αφορά τον δικό μου κλάδο (εμπορικά-οικονομικά), αναμένεται σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα να διοριστώ σε 420 χρόνια!!!

Η οικονομία μας βρίσκεται σε ύφεση και η ανεργία αυξάνεται συνεχώς. Ο στόχος της κυβέρνησης, σύμφωνα και με τον νομπελίστα καθηγητή Χρ. Πισσαρίδη, πρέπει να είναι η δημιουργία μιας ευέλικτης οικονομίας, δηλαδή μιας οικονομίας που θα έχει περισσότερη παραγωγικότητα και περισσότερη απόδοση. Μια τέτοια οικονομία επιτυγχάνεται με ένα καλό σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων, που θα συνδυάζει ένα καλό επίδομα ανεργίας και παράλληλα θα παρέχει κίνητρα για εύρεση εργασίας. Επίσης, καλό θα ήταν να παίρνουμε παραδείγματα από συστήματα που εφαρμόστηκαν με επιτυχία στο παρελθόν, όπως αυτό των Σκανδιναβικών χωρών. Στο σύστημα αυτό μπορεί μεν τα επιδόματα να είναι αρκετά γενναιόδωρα ως προς τους ανέργους, δεν δίνονται όμως και μετά απλά σου λένε πήγαινε ψάξε για δουλεία. Υπάρχει στενή παρακολούθηση και βοήθεια προς τον άνεργο για εξεύρεση εργασίας.

Τρελός κι ανάποδος λοιπόν είναι ο καιρός για τ’ όνειρο μας, γι’ αυτό οφείλουμε να αντιληφθούμε σωστά τις προκλήσεις της κρίσης και να δημιουργήσουμε μια οικονομία που θα έχει περισσότερες θέσεις εργασίας και λιγότερη ανεργία.

httpv://www.youtube.com/watch?v=XKVuxFcj5Rk