Μια συνηθισμένη μέρα ξανά στο τέλος της..και αναλογίζεσαι, «μέχρι πού έχω φτάσει σήμερα;».. Από το πρώτο φώς του ήλιου η κούραση ξεκινά να σε χτυπά δείχνοντας σου τι πρόκειται να ακολουθήσει.. Αλλά δεν πτοείσαι. Η ζωή γεννιέται μόνο μέσα από τις δυσκολίες του κόσμου που με κάθε άθλο που ξεπερνά, η γαλήνη της νίκης κυριαρχεί σαν φως μαγικό δίνοντας σου ελπίδα για το αύριο…

Οι εξετάσεις σχεδόν ατέλειωτες. Πολύς κόπος για την μια εκείνη ώρα που επικαλούμαστε να αποτυπώσουμε τις γνώσεις μας στο χαρτί. Μετά από κάποιο σημείο σταματάς και λες φτάνει πια, η πίεση αυτή θα αποφέρει καρπούς. Όταν πλέον η δοκιμασία φτάσει στο τέλος της σταματάς να σκέφτεσαι αυτά που σε πιέζουν και έρχεται η στιγμή που θα ήθελες να κάνεις απλά εκείνο που θα σε επαναφέρει στον κόσμο σου..

Δύσκολη μέρα και η σημερινή. Μετά από την εξέταση μόνη μας σκέψη η ξεκούραση. Τι καλύτερο από μια βόλτα στη φύση. Καιρό τώρα αναρωτιόμασταν που οδηγεί το δάσος που αχνοφαίνεται από το «δασούι» του πανεπιστημίου αλλά δεν τολμήσαμε ποτέ να περάσουμε το εμπόδιο της σκέψης και να βρεθούμε στην άλλη πλευρά της ζωής..

Τόσα χρόνια φοιτητές και ποτέ δεν πήρε το μάτι μας την φύση που απλώνεται δίπλα μας, σε τόπους που επισκεφτήκαμε άπειρες φορές αλλά η σκέψη των προβλημάτων μας και το απέραντο μας άγχος δεν μας άφησαν ποτέ να κοιτάξουμε πέρα από τη σκιά μας..

Σαν τουρίστες στην ίδια μας τη γη θέλαμε να κρατήσουμε ως ανάμνηση την πρώτη φορά που βγήκαμε εκτός λογικής και κάναμε αυτό που δεν θα κάναμε συνήθως. Μια βόλτα σε τόπους μιας χρωματιστής πραγματικότητας, όπου τα πάντα είναι στην εντέλεια όπως τα έπλασε ο Θεός μα με τα μάτια μας κλειστά τα αγνοούμε..δυστυχώς..

Το δάσος: